 Vaak een letterlijke 'Nee', maar soms ook op een andere manier. Zo klinkt er de laatste week een regelmatig: 'Ik...' gevolgt door van alles, maar vooral heel duidelijke, standvastige zinnetjes. 'Ik blijf thuis!' als we naar de winkel gaan. 'Ik kom niet eten' als ik Yari's boterham gesmeerd heb en hij aan tafel moet komen. 'Ik wil die vasthouden' net die glazen pot in het karretje aanwijzend die hij nou net niet vast mag houden (de reden is vast duidelijk). En o wee, o wee als je daar dan als ouder tegenin gaat he? Ik heb het idee dat het tot nu toe het beste werkt om het zo veel mogelijk te negeren. 1 keer zeggen dat hij die pot niet mag vasthouden, iets anders aanbieden, wat wel tegen een stootje kan en daarna de protesten gewoon negeren. Best moeilijk in de winkel... maar kinderen voelen feilloos aan dat je juist in het openbaar gevoeliger bent voor drammen, huilen en schreeuwen. Gelukkig is Yari snel afgeleid en duurt het protest vaak maar kort. En ook iedere keer korter. Hoera! Het werkt echt.
En wat heel goed helpt is zeggen: 'oké, dan niet' (bijvoorbeeld bij het aan tafel komen) Dat was overduidelijk niet de bedoeling van Yari's 'Ik kom niet eten'. 'Wel aan tafel!!!' klinkt er dan luid en hop, Yari klimt op zijn stoel. Natuurlijk is er dan nog protestmogelijkheid bij de slab en de gordels... Maar ja, zonder die dingen wordt er niet gegeten en als Yari het gesmeerde broodje eenmaal gezien heeft, zwicht hij meestal snel... En... voor complimentjes is Yari (net als de meeste kinderen erg gevoelig). Dus even flink de hemel in prijzen als het allemaal soepel gaat, heeft grootse effecten.
Dus momenteel zoek ik een goede balans tussen consequent zijn, negeren en afleiden... en natuurlijk complimenteren. Best moeilijk. En met vaak een 'nou-heb-ik-het-gezegt-en-moet-het-helaas-ook-volhouden' moment. En dat volhouden is nodig (anders leert hij ook nog dat hij gewoon moet doordrammen als het niet direct lukt), maar wel doodvermoeiend zo tijdens deze laatste loodjes zwanger zijn...
Gelukkig zijn er ook heel veel 'oplaad-momenten'. Kusjes en dikke knuffels ('sterke knuffels'), en vreselijke lieve zinnetjes als: 'eb je gemist' en 'Hallo lieverd' (na het slaapje) en 'ou van jou' (soms zomaar tussendoor).
En nu klinkt er hard door de babyfoon: 'Mama, Mama ooooeee!' 'Kusje brengen, en poppedopje!!! En aapie pakken. Gevallen!' Het halve uur kletsen en boekje lezen is voorbij (goed tijdsbesef?) dus tijd om de speen en poppedop te brengen... en nog één kusje... of 2... of...
Eigenwijs, lief kereltje...
|
Reacties!
jtucjqih — 12 January 2012, 14:23
arsagygd — 09 January 2012, 11:16
Delores — 08 January 2012, 22:51
Back in school, I'm doing so much laerinng.
Lammie koster — 29 October 2007, 20:19
Sterkte met het opvoeden en volhouden! Het gaat beslist niet vanzelf. Liefs
Joke Soer — 26 October 2007, 12:59
Ja, mijn ervaring ook. Eigenwijs, lief kereltje! liefs, oma Joke
Lammie koster — 25 October 2007, 20:13
Je kind groot brengen gaat niet vanzelf. Daar komt heel wat bij kijken. Je moet naast moeder ook wel heel goed weten wat je doet / verbiedt en consequent zijn. Opvoeden is niet eenvoudig, was het vroeger ook niet.Kleine kinderen proberen alles uit en maken heel graag ge- of misbruik van de situatie. Maar ze zijn soms ook zo lief! Succes er mee, je doet het heel goed! ! ! Groeten,
<< 2007-10-30 :: Hork | Prietpraat 2006 | 2007-10-17 :: Nieuwe vaardigheid >>
|
