2006-11-12 :: Bijna 1 jaar...


<< 2006-11-12 :: Vandaag al feest | Prietpraat 2006 | 2006-11-10 :: Koud... >>

Tijd voor een terugblik

1 jaar geleden... Was op dit moment de bevalling al even bezig... Was het nog 'Herman'... Werd het mannetje op de foto bijna geboren...

Het lieve babytje... o, zo lief en mooi... de allermooiste. Hij zou vast altijd zo klein blijven. Kleertjes die we kregen leken nooit te gaan passen. De kraamtijd zelf zou al eeuwig duren... Die was natuurlijk zo om. Eigenlijk voor mijn gevoel net zo snel als Yari's eerste jaar. Bijna alles ligt nog vers in het geheugen. De weeen zelf gelukkig niet meer. Maar wel het trillen van spanning, toen ik wakker werd om een uur of 2 en de vliezen waren gebroken... De baby kwam eraan. Nu zou het gaan gebeuren... De 30 uur weeen die niet heftig genoeg waren om een kindje op de wereld te zetten, maar wel zo vreselijk lang duurden. De weeen die in het ziekenhuis wel voor ontsluiting zorgden... Die bijna niet op te vangen waren... Maar wat gelukkig maar van korte duur was... Het onwerkelijke gevoel, toen Yari op mijn buik lag... omdat het zo lang had geduurd, leek het zo onwerkelijk... Maar het o zo gelukkige gevoel... Overweldigend...
En dan... zo verliefd dat het hechten niet eens echt zeer deed, ondanks dat het niet verdoofd kon worden... Ik zag een super trotse papa, met het allermooiste kind van de wereld in zijn armen... Onze Yari!
Heerlijke momenten van borstvoeding geven... knuffelen... Samen in bed liggen slapen... Een heerlijk kraamtijd. Verwend worden met cadeautjes... een versierde tuin... wat een feest.
Natuurlijk ook kraamtranen. En tranen van vermoeidheid door te weinig slaap. Avonden lang wandelen omdat Yari weer oververmoeid was door alle darmkrampjes. Zo vaak wandelen 's avonds laat in het donker, dat we de wandelwagen van verlichting hadden voorzien. Onzeker zijn over voldoende voeding. Onzeker zijn over van alles en nog wat. De hele dag zenuwachtig voor Yari's eerste prik.

Maar wat geweldig om dit mooie, ondernemende mannetje te zien opgroeien. Zien hoe hij voor het eerst ontdekte dat die kleine handjes bij hem horen. Hoe hij ernaar keek en al gauw iets probeerde te pakken, wat al gauw lukte...
En meemaken hoe vrolijk Yari is. Zo gauw de chiropractor zijn werk had gedaan, kwam er een super vrolijk jongetje te voorschijn.
Zien hoe Yari oogcontact ging maken met ons. Steeds meer op ons reageerde. Hoe hij van een baby, die vooral dronk, luiers bevuilde, huilde en vooral lief baby was, veranderde in een prachtig echt mensje. Yari... Yari die zo vol enthousiaste reageert als zijn vader 's middags uit zijn werk thuis komt. Eerst alleen met een lach, daarna met geluid en nu met steeds meer geluid... 'JJJAAA!!!' En zijn papa knuffelt. Ons knuffelt. Kort, omdat er zo veel te ontdekken is, maar zo lief.
Yari, die met 2 maanden al van buik naar rug draaide, met 4 maanden van rug naar buik. Yari die kroop toen hij 7 maanden oud was. Yari die met 9 maanden ging zitten en gelijk ook staan. Yari die zo dol is op klauteren. Yari die met 10 maanden al de glijbaan bij de Prenatal op en neer klauterde. En daar thuis ook zo veel plezier aan beleeft en niet te houden is. Yari die met 11 maanden en een week al zijn eerste stapjes zette. Yari die nu al de hele kamer door loopt en liever loopt dan kruipt. Zo snel allemaal. Yari die ´mama´, ´papa´, ´Ballll´, en ´Be´ (beer) zegt... Yari die al zo veel begrijpt. Yari die nu zelf de blokken op elkaar zet. (zie foto) Yari die in zijn handjes klapt. Yari die ondeugend begint te worden. Yari die snapt dat hij door dingen te doen die niet mogen, aandacht kan krijgen... Yari die daarom bij de vaatwasser op de knopjes probeert te drukken. Yari die al staat te gieren van het lachen zo gauw hij ziet dat wij het zien, omdat hij weet dat dat niet mag. En wij ons even moeten omdraaien om ons gezicht in de plooi te trekken, omdat hij niet moet zien dat we zo veel moeite hebben om niet te lachen... Of we moeten doen alsof we het niet gezien hebben... Yari die weet dat hij niet met de eettafels stoelen moet slepen, maar dat toch doet. Net als bij de vaatwasserknopjes staat te lachen. En, als wij dichter bij komen, van enthousiastme staat te springen en daardoor zijn hoofd tegen het tafelblad stoot... Maar gewoon blijft lachen...
Yari die dol is op eten. Bij zijn 2e fruithapje gelijk een hele peer wegwerkte. Yari nu na het eten de gevallen boontjes van de kinderstoel en de grond zit te snoepen. Yari... onze Yari.

De roze wolk van de kraamtijd... en daarna... Die is gewoon gebleven. Na de eerste weken, bleek de wereld gewoon door te draaien. Maar de roze wolk die er is vanaf de kraamtijd of eigenlijk al in de zwangerschap, is er nog steeds. Iets transparater, maar hij is er nog... Het is heerlijk om mama van Yari te zijn. Lieve, ondernemende, vrolijke Yari. Ons wondertje... Van bijna 1 jaar oud...

Liefs, MamaMimpie

Reacties!

Je bericht 
Je naam 
Code invoeren 416

Posted on November 12, 2006, at 05:04 PM by Joke Soer

Hoe hou je het droog bij zo'n mooi liefdesverhaal! Nou, dan moet je minstens even slikken om een moeder die zó van haar kind geniet en ook nog je dochter is. Dan wordt je warm van binnen en denk je aan de woorden die vaak worden gezegd en gezongen: "You coloured my live". Dat geldt ook zeker voor ons als grootouders van Yari maar ook als ouders en schoonouders van jullie Mirjam en Gerrit. We zijn intens blij met jullie drietjes!
Liefs,papa/opa Hans en mama/oma Joke


Posted on November 12, 2006, at 03:25 PM by lammie koster

Als ik dit verhaal lees, dan lees ik hier een liefdes verklaring van een moeder/ vader aan haar/hun kind. Jullie zijn gezegende ouders met zoveel liefde voor je kind en Yari is een gezegend kind dat hij ouders heeft die zoveel van hem houden en hem onvoorwaardelijk lief hebben. Nog veel gelukkige jaren samen. En ik/wij prijzen ons gelukkig om van dit gezin de (schoon)ouders / grootouders te mogen zijn. Dit geeft een heel blij en dankbaar gevoel, ook iets van trots. Fijn dat je fulltime moeder mag zijn van zo'n lief manneke. Veel liefs alle drie. mama / oma Lammie


Posted on November 12, 2006, at 02:12 PM by miek

wat heb je dat prachtig verwoord, Mirjam. We gaan zometeen fijn feest vieren! Alvast Hoera! in de Gloria!



<< 2006-11-12 :: Vandaag al feest | Prietpraat 2006 | 2006-11-10 :: Koud... >>