2010-02-18 :: Back to school

Gisterochtend had ik nog moeite om weg te gaan bij mijn erg zieke mannetje. Ik ging naar de bioresonantietherapeut, die een bacterie bij Yari vond. Toen ik thuis kwam vond ik mijn zieke jongetje slapend op de bank. Hij had gelukkig geaccepteerd dat Gerrit voor hem zorgde. Als kindjes ziek zijn hangen ze blijkbaar heel erg aan hun mama. De chip die bij de bioresonantiebehandeling hoort, plakte ik direct op. Om half 3 had ik Karin aan de telefoon. We zouden haar verjaardag vieren, maar Yari was gewoon te ziek. Hij stond op: 'ik wil niet meer liggen' om vervolgens lamlendig weer neer te storten op de bank. Tussendoor oplevingen, gevolgd door een koortsig dal.
Nog geen uur later merkten we dat de behandeling aansloeg.

Yari stond op, met de mededeling dat hij wilde knutselen voor tante Karin. Oké... Een half uur lang zat hij geconcentreerd te knutselen. Toen ik vroeg of ik het kunstwerk die avond ging geven of dat hij het zelf wilde geven op de nieuw geplande verjaardagsafspraak, kreeg ik het antwoorde van Yari dat hij het even zelf wilde brengen. Het leek er sterk op dat hij de dip die normaal kwam, niet ging komen en dat de behandeling zijn werk echt deed. Hoera! Met het avondeten stonden zijn oogjes weer normaal. En vanmorgen... vanmorgen bracht ik hem na een goede nacht weer naar school. Nog 2 daagjes school meepikken, voor de vakantie. En morgen toch de wintervoorstelling kunnen meemaken. Wat erg belangrijk is voor zo'n klas kleuters.

edit 14:35
En dat naar school gaan was blijkbaar toch nog te veel van het goed. Ja, beter worden is zwaar werk. En naar school gaan ook. Yari was toch nog niet beter genoeg. Arm mannetje. Huilend stortte hij zich weer op de bank toen hij thuis kwam. Toen we gingen eten, had hij geen honger en ik liet hem liggen. Na het bidden was het wel erg stil. Toen ik keek, bleek dat hij nog mee had willen bidden, maar halverwege in slaap was gevallen. Met z'n witte bekkie. Ziet er gewoon eng uit, vooral in die houding. Nu heeft 'ie weer rode, warme wangen. Dus nu maar even rustig aan. Zijn lijfje wordt dan wel geholpen door de chip, maar hij is nog steeds uitgeput van de dagen ziek zijn en nog steeds aan het beter worden.
Ik voel me wel een beetje schuldig. Ik dacht dat het wel kon. Yari zei vanmorgen nog dat hij thuis wilde blijven. (maar ja, hij had ook al gezegd dat hij nog niet beter wilde zijn, omdat hij het verwennen wel heel erg lekker vond). We spraken net af dat hij morgen zelf mag kiezen of hij naar school gaat. Hij vindt school leuk genoeg, dus hij zal gaan, als zijn lijfje het aankan. Vandaag nog maar even lekker verwennen met knuffels, kusjes en natuurlijk fruithapjes en havermout op de bank eten.

Reacties!