|
Aan deze gezellige dag kwam een ietwat bloederig einde. Yari smakte zo lelijk op zijn mond dat zijn hoektand via zijn wang een tunneltje boorde naar zijn mondhoek. Dat was in eerste instantie niet te zien door de behoorlijke hoeveelheid bloed die stroomde. Na een eerste inspectie zag ik wat van de schade. Gerrit belde de huisartsenpost om te vragen wat we er mee moesten. Die adviseerde koelen, paracetamol en goed kijken af er geen tanden los zaten. Toen Yari wat gekalmeerd was, deed ik een wat grondiger inspectie-rondje. Ai... De 2 gaten die ik eerste zag, bleek 1 te zijn, wat wil zeggen dat ik er doorheen kon kijken. (voel je je maag al draaien?). Dus belde ik opnieuw met de huisartsenpost. Het gat in zijn mondhoek was ook niet mis. We mochten even langs komen, in het ziekenhuis, waar de huisartsenpost zit.
Een vriendelijk arts en assistente bekeken de schade, waren erg onder de indruk van hoe rustig Yari er bij lag, prezen hem daarvoor de hemel in en na even twijfelen belde de huisarts naar de afdeling chirurgie voor advies. Oh... dat moest even gelijmd, hoorde ik nuchter zeggen. Gelijmd? En zo gebeurde het. Yari ging weer liggen op de behandeltafel en de jaap in zijn mondhoek werd netjes met blauwe superlijm gedicht. De andere kant van het gat, aan de binnenkant van zijn wang zou makkelijk zelf genezen omdat het goed doorbloed is en dichtmaken zou onverstandig zijn omdat de kans op infecties dan groot is. De mondhoek zag er weer bijna normaal uit. Netjes gedicht. Ziet er alleen nog een beetje gek uit, door de lijm. Lachen ziet er uit als een boer met kiespijn en wat spookachtig kijkt hij uit, omdat het zo gek voelt.
Al gauw konden we weer naar thuis. Stoere Yari stilletjes achterin de auto, die eenmaal thuis wel even een huilbui kreeg van alle spanning. Vooral toen hij het bloed op zijn mooie trui zag, was hij geschokt. En erg bang dat het op zijn t-shirt (dat hij van school kreeg) eronder zat. Tijdens het huilen troostte ik hem en zei dat ik trots op hem was, dat hij zo goed had stil gelegen en dat de dokter zei dat de meeste kindjes hard moesten huilen en dat Yari zo goed stil lag. Daarop antwoorde hij huilend: 'maar nu ben ik even klein, mama, en moet ik nog even huilen. Klein zijn is soms ook even fijn'.
Ja, lieve jongen, even klein zijn in babyhouding op mama's schoot, niks is fijner (ook voor mama). Morgen gaat het beter. Dan voelt het minder vervelend. Hij sliep snel.
|
|
Reacties!
maaike — 08 February 2010, 23:53
arm schatje!! ooh!! maar wat stoer dat ie zo rustig bleef! ik zag al weer een nieuwe blog.. maar vond dit verhaal zo ontroerend dat ik ff wou reageren!
kusje aan yari! wel n hele voorzichtige!;)
lammie koster — 08 February 2010, 11:39
Wat een schrik en wat hebben jullie goed gehandeld, allemaal. Een pluim voor jullie allen en de grootste pluim voor Yari, die zo voorbeeldig stil heeft gelegen op de behandeltafel en zo goed heeft meegewerkt. Hulde voor dit lieve kind. ! ! Beterschap en liefs,
Alice — 06 February 2010, 23:40
Hey dappere stoere jongen, dat doet erg zeer op je mondje vallen maar we vinden het ook heel stoer van je dat je zo stil ehbt gelegen.
Morgen zie je er hopelijk weinig meer van en je blijft gewoon een mooi kereltje hoor ook met zo'n wondje erbij.
Groetjes de Vogeltjes.
|
