2009-07-12 :: Yeaaaaaah!

Mag ik ten eerste even heel trots op mezelf zijn. Ik heb, geloof ik, mijn hele leven al een ontzettende hekel gehad aan conditiesport. Volleybal vond ik leuk om te doen, maar die warming-up en conditietraining aan het begin... bleh... kon mij gestolen worden. Conditietraining op school, in de sportschool... Ik deed ze, maar als ik ze vrijwillig deed hield ik er al heel snel mee op. Bloedfanatiek begon ik een paar winters terug (ja, wie verzint zoiets ook in de winter) met hardlopen. Zwaar teleurgesteld dat ik niet 10 minuten kon volhouden (dan moest mijn conditie wel heel belabberd zijn) stond ik achteraf te janken onder de douche omdat mijn luchtpijn zo ongeveer bevroren was, en ik kan je zeggen... dat doet pijn). Ik kreeg er maar geen lol aan en tot 'mijn conditie verbeteren' is het nooit gekomen. Maar nu.... (tromgeroffel) ben ik aan het hardlopen geslagen. Na 3 weken kan ik 5 minuten achtereen hardlopen. Dat klinkt natuurlijk bijzonder weinig, maar halloooo... Als je begint met 1 minuut... is 5 heel wat. Dat wordt in de komende weken uitgebouwd tot een half uur achtereen hardlopen. En nu het allerbelangrijkste.... Ik vind het LEUK! Ik baal nu al weer dat ik morgen een verplichte rustdag heb. Het voelt heerlijk om zo even lekker alleen buiten te lopen en nog beter als de les is doorstaan. Ja... Les, want ik wordt begeleidt door 'Evy Gruyaert', een belgische dj die je er doorheen coached en steeds verteld dat je erg 'fier' op jezelf mag zijn. Dat je niet opgeeft en vooral ook dat je moet doseren, niet te snel moet willen. Ik volg het allemaal trouw op en ik moet zeggen dat het me ook nog erg meevalt, tot nu toe.

En daar staan ze, mijn maatjes. Eerst liep ik op afgetrapte gympies, maar ik voelde al gauw aan mijn knieen dat dat niet zo verstandig was. Hoera! Ik heb dus eindelijk een sport waar ik plezier in heb, wat ik op ieder moment kan doen en even heerlijk buiten ben. Ik ben nogal verbaasd over mezelf.

Verder nog wat foto's van mijn schatjes:

Yari heeft een hut. Zijn speelhoek hebben we wat met lakens bekleedt en zo zijn we allemaal blij. Hij speelt er fijn in, wat voor ons ook bijzonder prettig is.

En grote jongen met een groot ijsje. Hij 'verdiende' 'm zelf. Hij bleef deze hele week keurig in zijn bed. Iets wat daarvoor nogal niet zo goed ging. Hij verdiende daarmee 7 magneetjes op zijn beloningsbord en bij deze hoogste scoren mocht hij het van te voren afgesproken grote twisterijs. Hij was blij en trots! En wij ook, vooral heel blij ;-)

En deze snoezige foto van Ise. Ja, hij weet precies hoe hij moet kijken als er een camera in de buurt is. Hij kan ook zonder camera uitermate snoezig zijn. Maar hij kan ook behoorlijk link worden. De vonken spatten er soms vanaf. Verteld ie ook zelf even aan ons: 'boos'... Nou, fijn die ondertiteling, was nog niet duidelijk, hoor. Gelukkig is Ise ook vaak zo snoezig en lief...

Reacties!