2008-01-28 :: Peuterpubertijd...

Terwijl we nog maar kort geleden Yari haarfijn door hadden als hij ons aan het uitproberen was, begint Yari nu te leren hoe je dat doet, je ouders testen. Gisteravond klonk er lang gezellig geklets door de babyfoon. Maar toen Yari de traptreden hoorde, toen wij ons eens belachelijk vroeg naar bed hadden gestuurd, begon het... Roepen en zeuren: 'mama, papa, hij lukke niet met de dekbed' 'mama, kusje!' Heel goed op mama's gevoel inspelen, want kusjes... dat wil mama altijd wel van Yari... Behalve gisteravond dan... Huilen, joelen... Hoog stemmetje, laag stemmetje... Alles wordt uit de kast gehaald. Na 2 keer streng toespreken en voor de rest maar zo veel mogelijk negeren, werd het stil, tot een uur of half 2. Toen werd Yari huilend wakker. Het klonk ernstig en heel zielig. Even troosten en dan weer in bed. En dan begint het huilen weer. Hmmm er heerst op de peuterspeelzaal buikgriep (waar niet trouwens) en waterpokken. Hij zou toch niet ziek worden? En dan ga je de fout in hè, als moeder. Als de bezorgdheid om de hoek komt kijken. Damn... Even tegen mama aan in bed. En ja hoor, ik ben er in getuind. Yari vindt het zichtbaar gezellig. Leuk... ik ook hoor, maar niet midden in de nacht! Dus na 3 minuutjes gaat Yari weer naar zijn eigen bed. Weer huilen, nu wel zachtjes. Nog 1 keer door de babyfoon zeggen dat het klaar is nu. Tijd om te slapen. En zo is het. Er wordt geslapen. Niks geen ziekte. Ondanks het late slapen en de nachtelijke onderbreking speelt Yari liever dan ooit, vanmorgen. Helemaal zelf en heel lang. En de gebruikelijke 'nee' (want dat hoort erbij als je 2 bent), klonk nauwelijks. Ik snap er niks van. Peuterpuber...

Reacties!

<< 2008-01-29 :: Over loslaten enzo... | Weblog 2008 | 2008-01-25 :: Man, wat een stoere vent! >>