2007-12-03 :: Heftig dagje...

Vanmorgen dus naar de gynaecoloog. Ik vond 'm weer, net als de eerste keer, in een niet al te invoelende stemming. De eerste keer joeg hij me angst aan door zo te doen over de keizersnee. Nu, even een onderzoekje... 'Nee, je hebt nog niks geen ontsluiting' en 'Je bent nog niet inleidbaar'. Ik kreeg het gevoel alsof hij haast had. Nou, we gaan nog even afwachten tot vrijdag. Dan moeten we weer komen. Nou moet ik hem gelijk geven. Dat het gisteren wat rommelde en het gevoel dat ik het zo zat ben, geeft mij wel het idee dat het niet lang meer zal duren. Dus toe maar. Maar hij vond nu wel dat de thuis bevalling er niet meer in zat. Dat vind ik dan wat vreemd. Hij checkt niet of het kind nog veel gegroeid is, gaat er van uit dat dat niet zo is, maar vind dat ik niet meer thuis kan bevallen en vorige week vond hij nog van wel. Nou, als het dan heel goed gaat, het kindje goed gaat indalen en de ontsluiting goed verloopt, kan het heel misschien zijn dat de verloskundige besluit om toch thuis te blijven. Maar eigenlijk verwachtte hij dat de verloskundige dat niet zou laten gebeuren. Ik mocht haar wel eerst bellen als het gaat beginnen. Zij moest er dan verder over beslissen.

Na mijn bezoek belde ik de assistente van de verloskundige, om die op de hoogte te stellen van wat er nu is afgesproken. En ik maakte een afspraak voor morgen. Ik wilde erg graag nog even een deskundig, maar sociaal normaal iemand spreken, die ook iets begrijpt van 'ergens zorgen over hebben'. Maar toen ik vanmiddag in bed lag, schrok ik: Ik had de baby nog niet gevoeld vandaag. 's Ochtends, dat gebeurd wel vaker dat hij wat rustig is, maar 's middags in bed, schopt hij me vaak wakker. Na wat ontspannende ademhaling en wat gepor kreeg ik nog geen reactie. En dat was vreemd. Als ik aan zijn billetjes duw, vindt hij dat meestal niet leuk. Soms gaat hij heftig bewegen, en soms geeft hij een schopje van 'laat me met rust, mam'. Maar er komt altijd wel wat. Nu niet. Dus belde ik de verloskundige weer, wat ik er mee moest. Ik mocht direct langs komen. Ik raakte toch wat in de stress. Snel mijn moeder gebeld, of ze kon komen. Yari sliep nog. Ze was er snel en dus haastte ik me naar de verloskundige. Gelukkig! Direct hoorden we het vertrouwde snelle hartritme van de baby. En ineens ontlaadde ik. Even mijn verhaal kwijt over de gynaecoloog-bezoek van die ochtend. De verloskundige vond het ook erg vreemd dat de gynaecoloog niet iets van onderzoek naar de baby had gedaan. Dat is wel nodig in week 41. En ze stelde me gerust. Als de bevalling begint en de baby daalt goed in en het verloopt allemaal normaal, kon ik gewoon thuis bevallen. Zo ongeveer zeggen ze hetzelfde... heel objectief gezien, maar de verloskundige is geruststellend, geeft wel een duidelijk beeld van wat ze verwacht, en maakt me zeker niet onnodig ongerust.
Voor alle zekerheid, stuurde ze me nog even door naar het ziekenhuis voor een CTG. Daar konden ze iets meer zeggen over hele toestand van de baby. Dus lag ik een kwartier later aan het CTG. Een half uurtje werden zijn hartje en bewegingen en mijn eventuele weeënactiviteit geregistreerd. Het zag er erg goed uit. Ik voelde het ook al. De baby maakte zijn rustig zijn ruimschoots goed. (Au) Hè, gelukkig maar. Waarschijnlijk komt het rustig zijn door de stress van vanmorgen. Dat schijnt wel vaker voor te komen. De verloskundige controleerde ook nog of het kindje was ingedaald. (Had de gyn ook niks over gezegd) Nee, baby ligt nog hoog. Ik had zelf het idee, weer iets hoger, dan de laatste dagen, aangezien mijn maag weer iets opspeelt.

Nou... we wachten weer af. Straks weer een ontspannen bad nemen, lekker wat op de bank hangen en ontstressen maar. En hopen dat de bevalling nog thuis begint.

Reacties!

<< 2007-12-04 :: Beter! | Weblog Starpagina | 2007-12-03 :: Lieve Sint >>